EsDerrickse’s carrière

Vroeger wilde ik een beroemd detective worden, niks bijzonders natuurlijk. Ik was een volstrekt normaal kind. Mijn carrière begon op 9-jarige leeftijd als een kloon van Purdey, de vrouw met het blonde helmkapsel uit de Wrekers. (Dankzij mijn feilloze speurinstinct weet ik dat als je de Wrekers niet kent, je een stuk jonger bent dan ik. Als u nu denkt aan Emma Peel dan bent u een stuk ouder). In geen enkel uiterlijk opzicht leek ik op deze Purdey, maar mijn speurkwaliteiten deden zeker niet voor haar onder. Samen met mijn beste vriendin richtten we een detectiveclub op: De halve veertien. Een zeer geheim genootschap waar alle 7 meisjes uit onze klas lid van waren. Helaas waren mijn vriendin en ik de enige actieve leden, de andere meisjes hadden waarschijnlijk geen diepe innerlijke drang om misdaden op te lossen. Wij daarentegen, vulden onze woensdagmiddagen met het achtervolgen van verdachte mensen. Daarbij hadden we het vooral voorzien op mannen met aktentassen. Natuurlijk was het ook van belang dat de man in kwestie een ‘onguur’ uiterlijk had, want zoals iedereen weet is dat een belangrijk kenmerk van een misdadiger. Gelukkig hadden wij er kijk op en zo hadden we het elke woensdagmiddag enorm druk met achtervolgingen. Op andere dagen hielden we ons bezig met bureauwerk: het ontwikkelen van geheimschrift en geheimtaal. We deden proefjes met citroenen en strijkijzers en lazen vakliteratuur van Enid Blyton: De Vijf en natuurlijk De Grote Zeven.

Dankzij al deze activiteiten was ik doodsbenauwd om ’s avonds naar bed te gaan. Het kostte me elke avond een hoop tijd om mijn kamer te controleren op verdachte elementen, zoals mannen die onder mijn bed konden liggen. Het werd daarom hoog tijd voor mijn eerste (en gelukkig niet mijn laatste) carrièreswitch. In het volgende blog zal ik schaamteloos onthullen wat de volgende stap in mijn loopbaan werd …